Koncepcja zielonych pierścieni (ang. greenbelts) pojawiła się w połowie XIX w., jako inicjatywa utworzenia koncentrycznego, pierścieniowego układu terenów otwartych wokół Londynu. Wdrażano ją jako narzędzie planistyczne służące ochronie terenów otwartych położonych w sąsiedztwie miast (w ich obszarach funkcjonalnych), na obrzeżach szybko rozwijających się metropolii. Obecnie w Polsce obserwuje się skutki intensyfikacji procesu „rozlewania się” ośrodków miejskich oraz niekorzystny trend demograficzny. Wobec powyższego, wskazanie granicy zielonego pierścienia i przestrzeganie związanych z nią ewentualnych regulacji może przyczynić się do zahamowania nasilającego się chaosu przestrzennego – poprzez m.in. ograniczenie zabudowy rozproszonej, a tym samym zmniejszenia kosztów ekonomiczno-społecznych związanych z rozwojem zabudowy. Celem funkcjonowania tego narzędzia jest również ograniczenie fragmentacji systemów przyrodniczych i zachowanie sieci powiązań ekologicznych. Zielony pierścień stanowi z jednej strony fizycznie wyznaczony obszar w przestrzeni, z drugiej zaś instrument planistyczny z zestawem rekomendacji, których realizacja wpłynie na zachowanie terenów otwartych. Niniejsza publikacja jest próbą delimitacji zielonego pierścienia wokół Ciechanowa – miasta subregionalnego.
